درخت، عاملي براي حفظ حيات!

قرار داشتن ايران در اقليم خشك و آگاهي عميق مردم از تأثير درختان در تلطيف هوا و تعديل آب و هوائي، درختكاري و تلاش براي حفاظت از نعمت گرانبهاي درخت، از گذشته هاي دور، به جزئي جدائي ناپذير از فرهنگ ملّت ما تبديل شده است، با ورود اسلام به ايران و بدليل تأكيد پيشوايان اين دين آسماني بر اهميت درخت و توصيه هاي مؤكّد به درختكاري، اين توجّه عمق بيشتري يافت و در سالهاي اخير جهت گسترش مشاركت مردم در اين امر مهم روز ۱۵ اسفند بنام “روز درختكاري” و از ۱۵ تا ۲۲ اسفند بنام “هفته منابع طبيعي تجديدشونده” نامگذاري شد تا حركتي جهاد گونه براي شناخت اهميت اين موهبت الهي ، جبران خسارات وارده به جنگلها و گسترش فضاهاي درختكاري شده كه از آنها به دستگاه تنفّسي زمين تعبير مي شود سامان يابد.

درخت از جلوه‌هاي زيباي خلقت و از موهبت‌هاي ارزشمند پروردگار است كه اهميت آن در پالايش و تصفيه هوا، جلوگيري از تخريب زمين و تثبيت خاك كشاورزي، كاهش گرما حفظ گياهان علفي در برابر بادهاي زيان‌آور  ايجاد آرامش روحي براي انسان، تامين غذاي انسان‌ها و جانوران، توليد كاغذ و دهها مورد استفاده ديگر، بر كسي پوشيده نيست و در روايات ديني ما و فرهنگ و ادبيات متعالي كشورمان بر اين اهميت و ارزش و بر حفظ و افزايش درختان تاكيد فراوان شده است، امّا در شرايطي كه از يك طرف متوسط نزولات آسماني در كشور ما، به ۳۰۰ ميليمتر در سال نمي‌رسد و از طرف ديگر بخشهاي وسيعي از كشورمان تحت تأثير مخرّب ريزگردهاي با منشأ داخلي قرار دارند، كاشتن درخت و حفظ و نگهداري باغات و جنگل‌ها اهميتي دوچندان پيدا مي كند زيرا علاوه بر مزاياي ذكر شده، درخت به عنوان عامل نگهداري آب‌هاي زيرزميني، ازدياد آب رودخانه‌ها، جلوگيري از گسترش كوير و بيابان‌زائي و مانند آن نعمتي گرانبهاست كه جايگزيني براي آن قابل تصوّر نيست.

در قرون اخير كه فناوري‌هاي افسارگسيخته به خيال تامين رفاه انسان‌ها و بدون عاقبت‌انديشي، محيط زيست و منابع طبيعي را مورد تاخت و تاز قرار داده و با آلوده ساختن آب و هوا و افزايش درجه حرارت زمين، گاهواره پرورش بشر را ناامن كرده است، درختان به عنوان ريه‌هاي تنفّسي زمين مهمترين عامل حفظ و مقاومت انسان‌ها در برابر اين هجوم نابودكننده‌اند، و در شرايط پيش‌آمده يكي از معدود راه‌هاي نجات بشر در برابر آثار خسارت‌بار فناوري‌ها و صنايع آلاينده، كشت درختان و توسعه جنگل‌ها و جلوگيري از تخريب فضاي سبز است.اگر در گذشته تكثير درختان تنها با هدف تامين فضائي زيبا و آرام‌بخش، به دست آوردن ميوه و ساير محصولات درختي تثبيت خاك، حفظ گياهان علفي، بيابان‌زدايي و مانند آن انجام مي‌گرفت امروز علاوه بر آن، اين كار بايد براي حفظ حيات بشر و ساير جانداران و محيط زيست انجام گيرد و طبيعي است كه اين اقدام جهادي، جز با حضور فعّال مردم و مشاركت آنان در كشت درخت و گسترش فضاي سبز و جلوگيري از اقدامات ناآگاهانه و يا منفعت طلبانه اي كه باعث از بين رفتن درختان مي شوند، ميسّر نخواهد بود.

موسوی زاده