گذر کم خطر از بحران خشکسالی!

 
 
پس از طرح جسته و گریخته مواجهه کشور با خشکسالی توسط مقامات مسئول و رسانه ها و بحث جیره بندی آب، اینک موضوع خشکسالی و تنش آبی بدلیل اهمیت فوق العاده موضوع به سرخط اخبار تبدیل شده و ظاهراً متولیان آب کشور با تأخیراتی چندین ساله به دنبال راه حلهائی برای مقابله با بحران هستند و این در حالی است که این بحران راه حلهای مشخصی داشته و در طی سالها قابل پیشگیری بوده است امّا کوتاهیهای مرسوم و دفع الوقتهای همیشگی به تراکم مشکلات دامن زده بطوریکه امسال بخش اعظم کشور را گرفتار کرده است.  
کوتاهی و بی تدبیری دستگاههای اجرائی در انجام وظایف محوّله و عدم وجود نظامی کارآمد برای نظارت بر این دستگاهها، غالباً موجب بروز مشکلات و تحمیل خساراتی بر کشور می شود که در بسیاری از موارد جبران خسارات ناممکن می شود. یکی از شاخصترین مصادیق این کوتاهیها و بی تدبیریها در طی سالیان دراز در سازمانهای متولی آب کشور رخ داده که اینک بزرگترین بحران، یعنی بحران شدید آبی را در24 استان از جمله استان خوزستان بوجود آورده است، بحرانی که اگرچه برای برون رفت از آن، راه حلهائی ذکر می شود، امّا با توجّه به سوابق امر و ساختارها و قوانین موجود، در شرایط فعلی تنها با کوششی مضاعف بوسیله افراد کاردان و دلسوز می توان افقی روشن برای رهائی از آن متصوّر شد.  
آب در اقتصاد کشور، پیشرفت و رفاه اجتماعی، تأمین سلامت مردم، تأمین استقلال سیاسی و اقتصادی و مانند آن نقشی بی بدیل دارد و قرار گرفتن کشورمان در اقلیم جغرافیائی خشک ایجاب می کرده و می کند که در مصرف بهینه این ماده حیاتی، بویژه در بخش پرمصرف کشاورزی با استفاده از روشهای نوین آبیاری، بسیار وسواس بخرج داده شود و مدیریتهای توانا با در دست داشتن قوانین کارآمد، برمصرف بهینه آن نظارت کنند. امّا سالهاست که مسئولین ذیربط ضمن تأکید بر وجود بحران کم آبی در کشور، با دست و دلبازی غیر قابل توجیهی، به صدور مجوز بهره برداری بیرویه از منابع محدود آب کشور و چشم پوشی از غارت این منابع حیاتی توسط فرصت طلبانِ زیاده خواه مشغولند و البته هر از گاهی در زمینه بحران کم آبی و ضرورت صرفه جوئی در مصرف آن داد سخن می دهند و گویا حل مشکل را در صرفه جوئی توسط مردمی می دانند که تنها سهم 6 درصدی در مصرف آب دارند و این در حالی است که بارها گفته شده است که بازدهی آب در بخش کشاورزی که بیش از 90 درصد آب کشور را مصرف می کند کمتر از 40 درصد است و راه حلهائی عملی و تجربه شده ای نیز برای بالابردن میزان بازدهی آب در بخش کشاورزی برشمرده می شود، امّا از بکارگیری مؤثّر این راه حلها خبر چندانی در دست  نیست.   
بدون تردید سیاستهای غلط سازمانهای متولّی آب از گذشته تا حال و سهل انگاری دستگاههای نظارتی در ارزیابی عملکرد این سازمانها، در بروز این بحران نقشی بسزا داشته است و اینک نیز که کشور با از دست دادن بخشی از طرفیت تجدید پذیر ذخائر آبی خود، در آستانه فاجعه قرار گرفته، تنها با فرافکنی و توصیه به صرفه جوئی در مصرف آب و مانند آن نمی توان این بحران را از سر گذراند، بلکه لازم است در سیاست گذاری، قانون گذاری،مدیریت و بهره برداری از منابع آبی کشور اشتباهات گذشته جبران شود و با واگذاری کار به افراد کاردان و متعهد و انقلابی و با اقداماتی جهادی به مقابله با این بحران روبرو شد. ان شاء ... . 
موسوی زاده

برچسب ها : بحران خشکسالی دستگاههای اجرائی اقلیم جغرافیائی خشک