شوراهای اسلامی، نماد مردمسالاری دینی و عامل توسعه پایدار!

                                               
 
از برنامه های مسرّت بخش و غرور آفرینی که در دهه فجر امسال مورد توجّه مردم قرار گرفت انتشار گزارشهای مربوط به روستاهائی بود که با همت شوراهای اسلامی روستائی و همیاریهای مردم، توانسته بودند نوسازی روستای خود را محقّق سازند و ضمن حل  مشکلات معمول محل سکونت خود و استفاده از تمام ظرفیتهای محیط برای حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و بهداشتی و ایجاد اشتغال برای تمام اهالی روستا، شوق مهاجرت معکوس را در دل تمامی مهاجران از روستاها بوجود آورند و اینهمه تنها از هوشیاری مردم در انتخاب اعضائی برای شورای روستا حاصل شده بود که دلسوزانه و متعهدانه تمام همت و توانائی خود را برای نوسازی روستای خود بکار گرفته بودند.
ارائه این الگوهای موفّق که حاصل هوشیاری مردم این روستاها است و همزمانی نشر این گزارشات با روند برگزاری انتخابات هفتمین دوره انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا می تواند انگیزه ای قوی در مردم روستاها بوجود آورد تا با ریشه یابی این توفیقات ضمن درک عمیق از اهمیت شوراها و بهره گیری از تجربیات روستاهای موفق، انتخابات پیشِ رو را به آغازی جهت نوسازی تمام روستاهای کشور تبدیل کرده و بفضل الهی بتوانند با انتخاب هوشیارانه اعضاء شوراهای اسلامی در جمع این روستاهای موفق قرار گیرند.
لازم بذکر است که دغدغهِ مقدّس تحکیم نظامی مبتی بر مردمسالاری دینی و تجارب تلخ دوران استبدادی ستمشاهی از یک طرف و تأکید اسلام بر مشارکت مردم در ادارهِ امور جامعه از طرف دیگر، تدوین کنندگان دوراندیش قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را بر آن داشت که تشکیل شوراهای اسلامی شهر و روستا را به عنوان یکی از آرمانهای انقلاب و از مهمترین جلوه های واگذاری کار مردم به مردم، در این قاون بگنجانند که البته به دلیل درگیریهای اوایل انقلاب و سپس تحمیل جنگی ۸ ساله به ایران توسط استکبار جهانی و عدم تمایل دولت بعد از جنگ به گسترش دخالت مردم در اداره امور کشور اقدام به تشکیل این شوراها تا سال ۱۳۷۷ به تأخیر افتاد و در اردیبهشت ۱۳۷۸ بود که اوّلین شوراهای اسلامی شهر و روستا کار خود را آغاز کردند تا در توسعهِ مردمسالاری دینی تجربه ای جدید به دست آید.
 بررسی عملکرد شش دوره انتخابات شوراهای اسلامی نشان می دهد که معمولاً دو عامل بیش از همه در شکست شوراها نقش داشته است:
‌۱-سهل انگاری نهادهای نظارتی هنگام رسیدگی به صلاحیت داوطلبان عضویت در شوراها و بی توجّهی به عملکرد آنها.
۲-دخالت احساسات و یا وابستگیهای قومی و جناحی در انتخاب اعضاء شورا توسط مردم.
اگر دستگاههای نظارتی بهنگام رسیدگی به صلاحیت داوطلبان از خود چدیّت بیشتری نشان داده و با اهمیت ندادن به روابط قومی و جناحی، از ورود افرادی که صلاحیتشان برای تصدّی عضویت شورا احراز نشده به صحنهِ رقابت جلوگیری کنند هر دو عامل شکست شوراها منتفی خواهد شد، زیرا در اینصورت زمینه ای برای فریب مردم و گزینش افراد فاقد صلاحیت باقی نمی ماند و کسانی به صحنهِ رقابت راه می یابند که صلاحیت لازم را برای عضویت در شورا خواهند داشت و بدون شک شورائی که از ترکیب چنین افرادی حاصل می شود، همانطور که مشاهده شد عملکردی مطلوب از خود بجای خواهد گذاشت.
موسوی زاده

     
 

برچسب ها : شوراهای اسلامی مردمسالاری دین