جمعیّت؛ یکی از مهمترین عوامل پیشرفت و اقتدار!

                                                   
 
حدود 37 سال پیش، سازمان ملل روز 20 تیرماه را به عنوان روز جهانی جمعیّت اعلام کرد تا توجّه کشورهای جهان را به مسأله جمعیّت وکنترل حساب شده آن جلب کند، امّا بدلایلی که خواهد آمد در کشور ما روز ابلاغ سیاستهای کلی جمعیت یعنی روز 30 اردیبهشت روز ملّی جمعیت نامگذاری شده است.
با تعیین روز جهانی جمعیت توسط سازمان ملل، طبق معمول کشورهای استکباری از این مسأله نیز دستاویزی ساختند تا بکمک آن و از طریق این سازمان، سیاست تضعیف سایر کشورها و غارت منابع آنها را پیگیری کنند، و با ترساندن دولتمردان کشورهای جهان سوّم از رشد و انفجار جمعیّت و دشواری تأمین نیازها، آنها را به اعمال سیاستهای کنترل و کاهش جمعیّت وادار کننند.  در حقیقت می توان گفت سیاستهای جهانی محدودیت و کاهش جمعیت در کشورهای جهان سوم از زمانی آغاز شد که مسئولین امنیت امریکا اولاً از عامل جمعیت به عنوان یکی از مهمترین عوامل اقتدار یک کشور پی بردند و ثانیاً افزایش جمعیت کشورهای دارای منابع مورد نیاز غرب را مغایر منافع خود تشخیص دادند و طی طرحی مطالعاتی به این نتیجه رسیدند که روند افزایش رشد جمعیت جهانی برخلاف امنیت ملّی امریکا و افزایش جمعیت کشورهای اسلامی خاورمیانه علاوه بر آن به زیان امنیت رژیم صهیونیستی نیز هست و باید با ترفندهای گوناگون همجون هراس افکنی از انفجار جمعیت و نیز استفاده از فشار سازمانهای بین المللی به اقناع کشورهای هدف برای جلوگیری از رشد جمعیت آنها پرداخت و در صورت لزوم با برافروختن آتش جنگ در کشورهای مورد نظر نابودی جمعیت را به دست خود آنها محقّق ساخت، که کشار  دهها میلیون نفری مردم جهان با آتش افروزیهای مدام امریکا نمونه‌ای از این سیاستها است.  ‌
در کشور ما نیز که به دلیل رشد بالای جمعیّت در دهه 60 نگرانیهائی بوجود آمده بود، دولتمردانِ غالباً مرعوب فرهنگ غرب با کمک تبلیغات رسانه ای و اعمال سیاستهای جمعیّتی در دهه 70 طرحی را برای کنترل و کاهش جمعیّت به اجرا درآوردند که تنها یک دهه بعد کاهش شدید و غیرقابل انتظار رشد جمعیّت را موجب شد، و تأثیرات مخرّب این طرح در کاهش جمعیّت آینده ساز و افزایش بیرویه جمعیت سالمند ایران قابل پیش بینی گردید. طبق آمار منتشره از سوی سازمان ملل متّحد، در حال حاضر کشور ما جزء کشورهائی است که جمعیت آن با سرعت به سمت کهنسالی پیش می رود و این یعنی؛ برهم خوردن تعادل جمعیتی، کاهش رشد جمعیّت نخبگانی، که منبع تأمین آن جوانان کشور هستند، کاهش نیروی کار فعّال و کارآمد، تضعیف نیروی دفاعی کشور و بالاخره تضعیف جایگاه جهانی و منطقه ای ایران.
از آنجا که بسیاری از تردیدها و بدگمانیها در مورد طرحهای پیشنهادی غرب به کشورهای جهان سوم و بویژه کشورهای اسلامی برای کنترل جمعیّت، درست از آب درآمده و با پیشرفت بیسابقه کشورهای پرجمعیتی همچون چین و هند نادرستی نظریه تلازم پیشرفت و کاهش جمعیّت اثبات شد فزونی جمعیّت به عنوان یکی از مهمترین منابع قدرت ثروت یک کشور و تجدید نظر در سیاستهای غیر معقول و انفعالی کاهش جمعیّت، که ادامه طرح کنترل جمعیّتی دولتمردان دهه 70 محسوب می شدند مورد توجّه قرار گرفت، و اگرچه اجرای سیاستهای جدید افزایش رشد و جوانی جمعیت بویژه پس از ابلاغ سیاستهای کلان جمعیت توسط رهبر فرزانه انقلاب، شدت یافت لیکن عقب ماندگی از این سیاستها هنوز هم محسوس است و ضرورت دارد که نظارت بر اجرای این سیاستها با جدیت بیشتری دنبال شود تا بفضل الهی از این عامل پیشرفت و اقتدار ملّی حداکثر بهره برداری صورت گیرد. ان شاء ... .
موسوی زاده
 

برچسب ها : جمعیّت سازمان ملل کشورهای جهان سوم