رئیس اداره بیابان‌زدایی خوزستان: هر هکتار گیاهان دارویی در مناطق بیابانی، ۱۳ شغل ایجاد می‌کند

۷ کانون بحرانی زیر ذره‌بین، نقشه راه جدید منابع طبیعی برای مهار بیابان‌های استان هشدار بازگشت ریزگردهای داخلی در خوزستان

به گزارش خبرنگار نورخوزستان، ارزیابی‌های جدید از وضعیت بیابان‌زایی و پدیده ریزگردها در استان خوزستان، زنگ خطری جدی را برای محیط‌زیست و معیشت ساکنان این خطه به صدا درآورده است. کارشناسان هشدار می‌دهند اگر مدیریت منابع آب و خاک با رویکردی نوین و با تکیه بر مشارکت مستقیم مردم دنبال نشود، معضل ریزگردها نه تنها خوزستان، بلکه امنیت زیستی استان‌های همجوار را نیز با چالشی بی‌سابقه روبرو خواهد کرد. علی چمن‌نژادیان، رئیس اداره بیابان‌زدایی منابع طبیعی و آبخیزداری خوزستان، طی یک نشست اختصاصی در خردادماه ۱۴۰۵، با بیان اینکه خوزستان بالغ بر یک میلیون و ۲۷۰ هزار هکتار عرصه بیابانی دارد، گفت: بخش بزرگی از این وسعت، محصول دهه‌ها فشار مضاعف بر طبیعت، اجرای پروژه‌های نفتی و جاده‌ای غیرکارشناسی و الگوهای معیشتی ناپایدار است. وی با اشاره به آمار نگران‌کننده کانون‌های فعال اظهار کرد: امروز حدود ۷۰۰ هزار هکتار از این عرصه‌ها در وضعیت بحرانی قرار دارند. از این میان، ۳۴۲ هزار هکتار کانون‌های فوق بحرانی هفت گانه کفه رسی هستند که با کوچک‌ترین تندباد، آسمان استان را تیره و تار می‌کنند . درکنار این مناطق بحرانی ۳۵۰ هزار هکتار دیگر را تپه‌های ماسه‌ای روان تشکیل می‌دهند که از مرز عراق تا عمق شهرهای مرزی ما امتداد یافته و زیرساخت‌ها و کشاورزی استان را تهدید می‌کنند. چمن‌نژادیان در بخشی از سخنان خود پیرامون نقش پروژه‌های عمرانی در ایجاد گردوغبار تصریح کرد: احداث جاده‌ها و طرح‌های زیرساختی بدون در نظر گرفتن شرایط اقلیمی و نداشتن پیوست های زیست محیطی، حرکت طبیعی روان‌آب‌ها را مختل کرده است. در یک سوی جاده‌ها شاهد تجمع آب و نابودی پوشش گیاهی بر اثر شوری هستیم و در سوی دیگر، خشکی مطلق زمین را به کانون جدید ریزگرد تبدیل می‌کند. این یعنی یک پروژه عمرانی با ظاهر توسعه‌ای، در صورت عدم رعایت مسائل پر اهمیت محیط زیستی و شرایط خاص هر اقلیم در عمل به شتاب‌دهنده بیابان‌زایی تبدیل می شود. رئیس اداره بیابان‌زدایی خوزستان با تاکید بر اینکه صرف درختکاری نسخه نهایی مهار بیابان نیست، از تغییر استراتژی به سمت مدیریت روان‌آب‌ها خبر داد گفت: طرح تله‌اندازی آب با احداث هلالی‌های آبگیر ساده، اجازه می‌دهد بارش‌های پراکنده در دل خاک نفوذ کنند. این روش در منطقه سعید سلامت، هور امیدیه، ماهشهر و هندیجان که پیش از این امکان نهال‌کاری در آن وجود نداشت، نتیجه مثبتی داشت و امروز شاهد رویش خودجوش گونه‌های بومی مانند شورگز هستیم. چمن نژادیان با تاکید بر جنبه‌های اقتصادی بیابان‌زدایی اظهار کرد: کاشت گیاهان دارویی و گونه‌های مرتعی سازگار، علاوه بر تثبیت خاک، اشتغال‌زاست. طبق محاسبات، هر هکتار از این طرح‌ها می‌تواند حداقل ۱۲ تا ۱۳ شغل مستقیم و تعداد زیادی شغل غیرمستقیم ایجاد کند. اگر مردم محلی سود حاصل از حفظ منابع طبیعی را در معیشت خود ببینند، خودشان بزرگترین محافظان زمین خواهند بود. رئیس اداره بیابان‌زدایی خوزستان در زمینه مالچ‌پاشی، به تحقیقات دانشگاه تهران و پژوهشگاه صنعت نفت استناد کرد و گفت: برخلاف تصورات عمومی، مالچ نفتی در محدوده‌های مورد مطالعه آلودگی معناداری ایجاد نکرده است. با این حال، رویکرد اصلی ما مالچ‌پاشی نیست. ما از مالچ تنها به عنوان یک ابزار موقت و تثبیت‌گر اولیه در نقاط خاص استفاده می‌کنیم و اولویت اصلی ما روش‌های بیولوژیک، تقویت پوشش بومی و مدیریت آب است. وی با اشاره به شناسایی ۷ کانون اصلی ریزگرد با وسعت ۳۴۲ هزار هکتار، خاطرنشان کرد: کانون شماره ۴ در جنوب شرق استان محدوده اهواز_ماهشهر به دلیل شدت تولید گرد و غبار، بیشترین تاثیر را بر کیفیت هوای مرکز استان دارد. تمرکز اصلی اقدامات مهندسی ما بر این کانون است تا با تلفیقی از مدیریت روان‌آب و مشارکت جوامع محلی، حق تنفس پاک را به شهروندان بازگردانیم. به گزارش خبرنگار نورخوزستان، مهار بیابان درخوزستان دیگر یک پروژه صرفا دولتی نیست، بلکه جهادی است که در آن روان‌آب‌های رها شده و دستان توانمند بومیان باید در کنار هم قرار گیرند تا غول ریزگردها برای همیشه مهار شود.

برچسب ها : رئیس اداره بیابان‌زدایی خوزستان گیاهان دارویی خوزستان